الهی٬ کوچه های دلم دلگیرند از سکوت، از تاریکی از غبار.

خدایا٬ می ترسم از این افتادنها و برنخاستن ها. می ترسم از خودم، از این تارها که وجودم را گرفته اند٬ می ترسم از اینکه رهایم کنی و به خویشم واگذاری.

یا لطیف٬ نور عنایتت را بر پنجره های غبارآلود دلم بتابان؛ سکوت لبهایم را فریاد بیاموز و نگاهم را باران.

دستان بسته ام را پرواز بیاموز تا کبوتران استغاثه ام آسمان حضورت را تجربه کنند. مرا از خویش رهایم کن و به خود بخوان. به خود بخوان و در خود بمیران.

الهی٬ سپاس تو را که با یادت آرام می گیرم و با نامت قدم بر می دارم. با تو می شود کوهها را در نوردید و به قله های روشنایی رسید در جنگلهای دور دست اتراق کرد و از چشمه های زلال برکت نوشید.

یا ستار٬ تویی که دامن آلوده ام را می بینی و رسوایم نمی کنی؛ تویی که پاهای فرسوده از گناهم را می شناسی و نمی شناسی؛ چه بگویم؟ که هر چه هست تو می دانی.

«معصومه داوود آبادی»

 

زین رنج عظیم خلاصی جو 
                   دستی به دعا بردار و بگو
یارب، یارب، به کریمی تو 
                    به صفات کمال رحیمی تو
یارب، به نبی و وصی و بتول
                یارب، به تقرب سبط رسول
یارب، به عبادت زین عباد
                   به زهادت باقر علم و رشاد
یارب، یارب، به حق صادق 
                   به حق موسی، به حق ناطق
یارب، یارب، به رضا، شه دین 
                       آن ثامن من اهل یقین
یارب، به تقی و مقاماتش
                     یارب، به نقی و کراماتش
یارب، به حسن، شه بحر و بر 
                       به هدایت مهدی دین‌پرور
کاین بنده‌ مجرم عاصی را 
                      وین غرقه‌ بحر معاصی را
از قید علایق جسمانی 
                     از بند وساوس شیطانی
لطفی بنما و خلاصش کن 
                   محرم به حریم خواصش کن 
                               «شیخ بهایی